(Fe)Mail 10: Hoe gaan mannen om met liefdesverdriet?

door Bas Derks

Bas en Eelkje zijn vrij identiek. Beiden op 30 juli jarig ook. Alleen is Bas een jongen en Eelkje een meisje. Daarover mailen ze elkaar. Hoe het mannenbrein werkt en denkt, tegenover dat van een vrouw. Het is niet volmaakt. Net als mannen en vrouwen niet volmaakt zijn. En toch duidelijk verschillen. Vinden zij. Bas en Eelkje. Die best lijken op elkaar.

Aan: baslovevoetbal@live.nl
Onderwerp: Hartensmart

Lievige Bas,

Daar zit ik dan. Of naja, zitten is het niet echt te noemen. Ineengedoken heb ik mij opgevouwen in drie dekens. Mijn wangen plakken en vochtig zout domineert de smaak in mijn mond. Desperaat probeer ik m’n hart vast te grijpen in de hoop dat ‘ie dan minder pijn gaat doen. De zonnige glimlach die ik overdag draag, verraadt geenszins de tranen die ik ‘s nachts huil. Het is inmiddels al gênant lang geleden dat ik hem afstootte. Ik had me voor hem afgesloten, uit zelfbescherming, maar het was kennelijk te laat. Het is alsof ik mijn (toch al tedere) zieltje voor hongerige wolven heb gegooid, die hem vervolgens aan flarden scheuren en onachtzaam naast zich neerleggen. Teleurgesteld, omdat het eens zo malse hartenvlees snel smakeloos geworden is.

Soms vragen vrienden wel eens hoe het nu met hem is. Ik vertel dan een droog, emotieloos verhaaltje. Ze antwoorden dat het wel heftig voor mij moet zijn. Ik lach dan hard. “Heftig? Ik zal je laten zien wat heftig is.” En ik tik een veel te sterk shotje naar binnen. En heel soms prikt een wat betere vriend door mijn façade heen en grijpt goed bedoeld naar mijn arm: “Hoe gaat het nu echt met je?” Ik antwoord dan zenuwachtig met: “What doesn’t kill you makes you stronger, ghehe.” Als ik in het gebruiken van Engels clichézinnen verval, zouden er bellen moeten gaan rinkelen, maar deze goede vriend zegt: “Ach, dat is ook zo. Goed om te zien dat je zo sterk bent!”

Ik kom hem wel eens tegen. Hij is gewoon aardig tegen me, doet alsof er niks gebeurd is. Ik kan er niet echt iets over zeggen, want ik doe precies hetzelfde. Tegelijkertijd voel ik me vreemd en dat weet ik van mezelf, maar zou hij zich anders voelen dan hij zich voordoet? Of doe ik er gewoon langer over om dit liefdesverdriet te verwerken? Van hem ga ik nooit het antwoord krijgen, dus Bas, is het voor mannen makkelijker om over liefdesverdriet heen te komen?

Snoetkusje,
Eelkje

___________________________

Aan: eelk_horses_xx@hottertmail.com
Onderwerp: RE: Hartensmart

Weelderige Eelkje,

Helaas kan ik hier antwoord op geven. Heb er zelfs twee ervaringen mee. Of eigenlijk drie, maar ik ben er nog niet helemaal uit hoe ik die laatste ‘break-up’ kan definiëren. Niet als liefdesverdriet in ieder geval. De andere twee vallen onomstotelijk wél in deze categorie. Dus laat ik die verwoorden, terwijl onschuldige zonnestraaltjes mijn armen kietelen. Een beter contrast kun je niet hebben. Tegelijk is dat ook precies het idee van liefdesverdriet: deze hartbrekende emotie kan ik pas beschrijven wanneer het over is, wanneer ‘de zon des levens’ mij weer gevonden heeft.

Als een relatie stopt, moet ik wennen. Wennen aan de eenzaamheid. Aan de verantwoordelijkheid over mijn leven, die ik weer volledig zelf moet dragen. Wennen aan de kus- en knuffelloossheid. Wennen aan de vrijgekomen avonden. Aan de verdwenen gesprekken, die eerst nog eindeloos leken. Wennen aan de uitgegumde lijnen van onze gezamenlijke toekomst. Wennen aan niet denken, niet denken aan haar.

Eerst zoek ik bevestiging. Dat ik er mag zijn. Dat ik geliefd ben. Dat ik mag stinken, zeuren en huilen, maar er toch van mij gehouden wordt. Ik zoek die bevestiging bij anderen. Vervolgens vindt mijn hoofd het prettig om die anderen stuk voor stuk met haar te vergelijken. En ze ook nog minder leuk te vinden. Hoe meer ik naar bevestiging smacht, hoe meer ik ‘onze’ periode romantiseer. In de zoektocht naar een andere haar, raak ik van mijzelf verdwaald.

Zo kan ik het nu verwoorden, omdat ik op deze periode terug kan kijken. Vlak na de halvering van het hart heb ik namelijk het gevoel dat er niets aan de hand is. Stom kind, dat ze mij laat gaan. Daar komt ze nog wel achter. Zo denk ik dan (o ja, het is beide keren de keus van de vrouw geweest, oftewel: ik ben tweemaal gedumpt). Ik wil mezelf bewijzen. Bewijzen dat ik nog wel in de markt lig, een interessant bestaan heb en prima zonder haar leven kan.

Deze bewijsdrang bereikt zijn absolute hoogtepunt wanneer zij in de buurt komt. Dan ben ik die aanwezige, grappenmakende en relaxte dude. Bovenal superzelfstandig. Of nou ja, probeer het te zijn. Ben het vanbinnen namelijk geenszins. Mijn hart schreeuwt verscheurend om zoete wraak. Ik wil haar niet terug, maar zij moet mij terug willen. Een wezenlijk verschil.

Ik ben bang dat deze drang nooit volledig zal verdwijnen. Al is een nieuwe liefde (zo’n vrouw die je hart laat huppelen) natuurlijk nooit verkeerd. Net als de zon. De enige liefde die ik dolgraag met miljarden deel. En mij nimmer verdriet zal brengen.

Lobi,
Bas

Volg Derks op Instagram / YouTube/ Snapchat: ditisderks. Of doneer.

WhatsApp-iconEen WhatsAppje bij nieuwe schrijfsels? Voeg 06-57835955 toe, stuur een berichtje en blijf op de giga-hoogte!

Vind jij ook leuk

16 comments

Ikje: Het leven is geen Sims - Dit is Derks oktober 15, 2016 - 7:36 pm

[…] Lees nu: Liefdesverdrietjes […]

Reply
Angela Otter - Wiersma augustus 29, 2016 - 9:23 am

Welk lettertype is dit

Reply
Annelies van Kempen augustus 19, 2016 - 4:04 pm

Geweldig !!!

Reply
Leonora Kraan augustus 19, 2016 - 8:23 am

Wow! Zo mooi! :*

Reply
Niels Kalkman augustus 19, 2016 - 12:12 am

Prachtig

Reply
Lotte Meijering augustus 18, 2016 - 9:12 pm

Kelly, dit maakt me aan het huilen

Reply
Kelly Van de Pavert augustus 18, 2016 - 9:15 pm

Aawh

Reply
Carla Weijman augustus 18, 2016 - 8:27 pm

Wat heb je het weer prachtig verwoord….hoe toepasselijk! !

Reply
Gina Veenis juli 13, 2015 - 10:28 pm

Awesome geschreven

Reply
Bas Derks juli 13, 2015 - 10:32 pm

Merci!

Reply
Bas Derks juli 8, 2015 - 9:11 pm

Zie!

Reply
Lars Struijk juli 8, 2015 - 8:42 am

Mooi, dat er ook nog mensen zijn, die de diepte in willen gaan!

Reply
Chayenne van Straalen juli 7, 2015 - 8:42 pm

Mooi verwoord! 🙂

Reply
Tamara van Engelen juli 7, 2015 - 8:42 pm

Taaltovernaars zijn jullie! Prachtig verwoord, zoals altijd 🙂

Reply
Stella juli 7, 2015 - 4:19 pm

Wat jullie met woorden doen, is om van te huilen van geluk. Vind ik. En ik herken me ietsie te veel in beide verhaaltjes. Ik weet niet wat dat van mij maakt. De gedumpte, denk ik. Weet ik. Eniewees, heel fijn stukje. Liefs.

Reply
Bas Derks juli 8, 2015 - 9:47 am

Ah, fantastische bedankjewel! Sterkte. Al hoop ik dat dat niet meer nodig is.

Reply

Laat een comment achter

Deze site gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Deze website gebruikt koeken. Is dat goed? Ja hoor Meer lezen

Privacy & Cookies Policy